Search

Cerith Wyn Evans i “…the Illuminating Gas”

Cerith-Wyn-Evans-“….the-Illuminating-Gas”-exhibition-view-at-Pirelli-HangarBicocca-Milan-2019.-Courtesy-of-the-artist-and-Pirelli-HangarBicocca-Milan.-Photo-Agostino-Osio.01.jpg

Wciągające wrażenia sensoryczne oczarowywały gości w mediolańskim Pirelli HangarBicocca. A to wszystko dzięki uprzejmości walijskiego arty konceptualnego – Ceritha Wyn Evans. W zasadzie była to jego największa w historii indywidualna wystawa “…the Illuminating Gas”. Wypełniła dawny obiekt przemysłowy neonowymi rzeźbami i dźwiękowymi krajobrazami. Na 5.000 mk zebrano 24 monumentalne instalacje, a wśród nich znalazły się zarówno wcześniejsze rzeźby, jak i nowe produkcje.

StarStarStarSteer-totransversephoton-2019
StarStarStar/Steer (totransversephoton) (2019)

Synteza złożona z konstelacji światła i dźwięku, przedstawiła eksplorację tych efemerycznych mediów przez Wyn Evansa. Tworzy on wysoce wyrafinowaną estetykę i wiernie oddaje się badaniu subiektywnej natury percepcji. Kuratorzy Roberta Tenconi i Vicente Todolí wykorzystali charakterystyczną dla artysty praktykę powtórzeń źródeł wizualnych i tekstowych w różnych pracach. Podkreślając jednocześnie jego upodobanie do światła jako materia prima, nasycili wystawę formalną spójnością, ciągłością teatralną i operową dramaturgią.

Cerith Wyn Evans, “….the Illuminating Gas”, exhibition view at Pirelli HangarBicocca, Milan, 2019. Courtesy of the artist and Pirelli HangarBicocca, Milan. Photo- Agostino Osio.

Wyn Evans zyskał uznanie za swoje filmy eksperymentalne, w zasadzie tak zaczął swoją karierę artystyczną. W latach 90. zajął się rzeźbami, instalacjami, fotografiami i performatywnymi interwencjami skupionymi na języku i postrzeganiu. Jego praca oparta na wrażliwości filmowej czerpie z różnorodnych odniesień i cytatów. Od literatury, przez muzykę, po astronomię, którą dekontekstualizuje i tłumaczy na eteryczny język światła i dźwięku.

Untitled-–-Takashimaya-Rose-White-2007
Bez tytułu (Takashimaya Rose White) 2007

Wyn Evans i nawiązania do Duchampa

Jego podejście oparte na koncepcji, a zwłaszcza związek między językiem a percepcją wizualną, nawiązuje do przełomowego artysty Marchela Duchampa. Wyn Evans często odwołuje się zarówno formalnie, jak i koncepcyjnie do dorobku . W rzeczywistości tytuł wystawy “…the Illuminating Gas” bierze swoją nazwę od ostatniego dzieła Duchampa, Étant donnés: 1. La chute d’eau, 2. Le gaz d’éclairage, Francuz poświęcił tej pracy 20 lat pod koniec swojej kariery. Nieprzypadkowo dzieła sztuki prezentowane w Pirelli HangarBicocca objęły również 20-letni przedział czasowy. Oznacza to, że ​​wszystko na wystawie, od najmniejszego skrętu neonowych rzeźb, po rytm instalacji dźwiękowych, służyło konkretnemu celowi.

Cerith Wyn Evans
Cerith Wyn Evans

Wyn Evans i spektakularny świat jego dzieł

Jeśli wystawa jest operą z libretto w postaci światła, to preludium stanowiła instalacja otwierająca StarStarStar/Steer (totransversephoton) (2019). Siedem 20-metrowych kolumn świetlnych wykonanych z rurowych lamp, włączających i wyłączających się rytmicznie w zaciemnionej sali. Pulsująca, monumentalna praca tworzy choreografię świateł i cieni. Eteryczna, dzięki obecności towarzyszącej instalacji ścieżce dźwiękowej, wytwarzanej przez sąsiednie dzieło. Świszcząca muzyka swoje źródło czerpała z Composition for 37 flutes (2018). To szklana rzeźby, także złożona z przezroczystych rurek. Hipnotyzująca instalacja wprowadzała zwiedzających w świat sztuki Wyn Evansa.

Neon-Forms-after-Noh-III-2015-
Neon Forms (after Noh III) 2019

Pierwszy i drugi akt odgrywano w największej przestrzeni Pirelli Hangar w Bicocca. W 30-metrowej, przypominającej katedrę hali, rozwija się skomplikowana wizualna partytura. Trafiamy tu na dwie bardzo złożone instalacje. Pierwsza z nich to 13 neonowych rzeźb, które tworzą serię Neon Forms (after Noh) ( 2015-2019). Druga to 2-kilometrowa plątanina neonowych linii i krzywych Forms in Space… by Light (in Time) (2017). Pierwotnie powstała dla Duveen Galleries w Tate Britain w Londynie i zaprezentowany w Mediolanie w nowej konfiguracji, Forms in Space … by Light (in Time) początkowo pojawia się jako świetlisty splątany bałagan. Jednak gdy przechadzamy się oglądając dzieło z boku i od spodu stron, neonowe linie, krzywe i spirale zaczynają formować różne kształty. Wywołując potop odniesień i konotacji. Od konkretnych elementów z dzieła Duchampa zwanego Wielką Szklanką, po ruch i gesty japońskiego teatru Noh.

Cerith Wyn Evans, Neon Forms (After Noh I), 2015 (detail). Courtesy of the artist; White Cube and Pirelli HangarBicocca. Photo- Agostino Osio.9
Neon Forms (After Noh I), 2015

Skodyfikowane ruchy tradycyjnego japońskiego Noh stanowią również podstawę serii Neon Forms (after Noh). Odwzorowuje ona poetycko, trzech wymiarach, sposób odgrywania określonej roli. Przedstawia 13 klastrów neonów oświetlających wielką salę. Tworzą one grupę bezcielesnych wykonawców w dialogu z większą instalacją z neonem.

Cerith Wyn Evans, The Illuminating Gas... (after Oculist Witnesses), 2015 © Cerith Wyn Evans. Courtesy White Cube. Photo- George Darrell.
The Illuminating Gas… (after Oculist Witnesses), 2015

Kompozytor światła

Końcowa część wystawy, pomyślana jako epilog, łączy eklektyczny zbiór prac. Uosabiają one praktykę artystyczną Wyn Evansa w odniesieniu zarówno do mediów, jak i idei. Nad głowami gości unosi się rozległy tekst neonu, E = C = L = I = P = S = E (2015). Stanowi on poetycki opis ścieżki zaćmienia Słońca przez Półwysep Iberyjski do najbardziej wysuniętej na południe Somalii.

Cerith Wyn Evans, “….the Illuminating Gas”, exhibition view at Pirelli HangarBicocca, Milan, 2019. Courtesy of the artist and Pirelli HangarBicocca, Milan. Photo- Agostino Osio.12

W pobliżu zawieszono także C = O = N = S = T = E = L = L = A = T = I = O = N (I call your image in mind) (2010). Praca złożona z odblaskowych dysków i głośników kierunkowych, śpiewa polifoniczny kolaż z różnych źródeł. Wykorzystuje zarówno aranżacje fortepianowe Wyn Evansa jak i nagrania radioteleskopu Lovell. Tymczasem po przeciwnej stronie pomieszczenia dwie palmy rzucają cienie, kręcąc się na obrotowych podstawach. To Still life (In course of arrangement…) V (2015), nawiązujące do powstania kina.

Still-life-In-course-of-arrangement...-V-2017.
Still life (In course of arrangement…) V, 2015

Wreszcie dwie pary niezwykłych żyrandoli ze szkła z dmuchanego szkła Murano. S = U = T = R = A (2017) i Mantra (2017), emitują migające światła zgodnie z kompozycją nie tylko napisaną, ale i wykonaną przez artystę. To jednocześnie cichy finał niesamowitej opery, którą stworzył Wyn Evans. A trafne zakończenie podkreśla TIX3 (1994), figlarny znak wyjścia, który dotyczy zarówno początków jak i zakończeń.

Cerith Wyn Evans, Mantra, 2016 © Cerith Wyn Evans. Courtesy White Cube. Photo- George Darrell.
Mantra, 2016 ©
TIX3, 1996
TIX3, 1996

Zobacz także:

what-was-i-wystawa

michela-picchi-the-lady-or-the-tiger

wystawa-david-adjaye-making-memory-w-london-design-museum

Write a response

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Close
© Copyrights by Point of Design
Close