Wystawa prezentuje minimalistyczne prace polskich artystów w dialogu z siłami natury, traktując materiały jak drewno, glinę, metal, szkło, skórę i światło jako żywą materię naznaczoną czasem i grawitacją. Naprężenie staje się osią ekspozycji, gdzie materia jest bohaterem, łącząc rzeźby, obiekty użytkowe i design badający materialność i energię.
Poprzez wyrafinowane formy i powściągliwe gesty artyści odsłaniają procesy przemiany, równowagi i napięcia, pozwalając materii przemawiać z cichą, lecz intensywną siłą. Właśnie to napięcie staje się osią wystawy, w której materia nie jest jedynie medium, lecz jej głównym bohaterem.
„Struktura żywiołów” łączy rzeźbę, obiekty użytkowe oraz design; bada materialność, napięcie i subtelną energię obecną w przedmiotach.
Od refleksyjnej rzeźby z drewna i szkła Fragma autorstwa Anny Bery, przez ambientowe ceramiczne lampy Lueur Sonii Dubois, eksperymentalny obiekt świetlny i ławkę duetu Formsophy, refleksyjne reliefy MIZU Pawła Jasiewicza, rzeźbiarską konsolę Sirène powstałą w pracowni Palucki Studio, po kabinet Zofii Sobolewskiej Ursic i prace Cyryla Zakrzewskiego – każdy z obiektów wchodzi w dialog z przestrzenią, światem i ludzką percepcją.
Anna Bera
Anna Bera x P55 MIRRORS: Fragma (2025) Wykonana z drewna i srebrzonego szkła Fragma podważa tradycyjne rozumienie lustra…
fragment 1965 (poniżej). Praca należy do cyklu rzeźbiarskich luster fragment. Kształtem nawiązuje do realizacji z 2024 roku, ale ma zupełnie inny wyraz materialny i emocjonalny. Po raz pierwszy artystka sięgnęła po temperę jajową – tradycyjną technikę malarską, w której spoiwem pigmentów jest żótko jaja kurzego rozcieńczone wodą. Choć wstępna forma rzeźby istniała już wcześniej w pracowni, to dopiero spotkanie z malarstwem Marii Anto stało się impulsem, by ją skończyć. Istotnym punktem odniesienia dla tej pracy jest obraz Dobry. Cichy wieczór z 1965 roku.
fot. Dawid Furkot
Anna Bera fragment 1965, fot. Emilia Oksentowicz
Anna Bera bardzo równomierny bezruch (medium) topola F2,
fot. Emilia Oksentowicz
Choć prace są zróżnicowane pod względem technik i materiałów, łączy je eksploracja sił, które kształtują sposób, w jaki doświadczamy przedmiotów. Wystawa zaprasza do uważnego, nielinearnego odbioru: do obserwowania, jak obiekty stopniowo odsłaniają swoją energię i prowokują ciekawość. Powierzchnie, które na pierwszy rzut oka wydają się surowe, ujawniają ukryte detale; formy – pozornie sztywne – kryją w sobie miękkość, a materiały zmieniają się pod wpływem światła. W ten sposób powstaje przestrzeń, w której spotykają się materia, wyobraźnia i ludzkie doświadczenie.
Cyryl Zakrzewski
Cellule Coffee Table (2026)
Modułowy stolik kawowy stanowi kontynuację rozważań zapoczątkowanych przy konsolach Linkana Cellule, rozwijając wątek organicznych form zestawionych z konstrukcyjną lekkością. Złożony z niezależnych, lecz wzajemnie powiązanych modułów, może funkcjonować jako jednolita powierzchnia lub być swobodnie aranżowany w przestrzeni. Każdy element ma ręcznie formowane podstawy ze sklejki brzozowej, podtrzymujące blaty o wyraźnie zdefiniowanych krawędziach. Organiczne kontury przywodzą na myśl naturalne procesy wzrostu, natomiast centralne wkładki ze specjalnie frezowanego mosiądzu wprowadzają szlachetny kontrast materiałów. Całość podkreśla dialog pomiędzy rzemiosłem, innowacją i precyzją, stanowiący fundament praktyki artysty.
fot. Agnieszka Kula
Cyryl Zakrzewski, Cellule Coffee Table, fot. Agnieszka Kula
Cyryl Zakrzewski
Flow Bench II Dark (2026)
Rzeźbiarska ławka o organicznej, falującej formie, odpowiada ergonomii ludzkiego ciała. Wydłużony kształt pozwala na siedzenie w różnych pozycjach, a gładkie zagłębienia i wypukłości naturalnie prowadzą ciało, zapewniając komfort bez narzucania jednej, stałej pozycji. Widoczny rysunek drewna i subtelne przejścia między formami podkreślają rzemieślniczy charakter procesu. Wykonana z laminowanej sklejki brzozowej, ręcznie rzeźbiona i szlifowana, ławka łączy funkcję użytkową z autonomiczną formą rzeźbiarską.
fot. Agnieszka Kula
Sonia Dubois
Lueur (2025)
Lueur (fr. „blask”) to seria ambientowych ceramicznych lamp badających poetycką relację pomiędzy światłem, materią i naturą. Zainspirowana zjawiskiem światła przebijającego się przez liście drzew – znanym w języku japońskim jako komorebi – kolekcja utrwala ulotne, atmosferyczne momenty w rzeźbiarskiej formie.
fot. Sonia Dubois
Sonia Dubois, Lueur (2025), fot. Sonia Dubois
Palucki Studio x Tomasz Omachel Studio
Sirène (2026)
Sirène to rzeźbiarska konsola stworzona przez Palucki Studio we współpracy z polskim projektantem Tomaszem Omachelem. Ręcznie rzeźbiona z litego drewna jesionowego i wykończona w dymionym odcieniu, wyposażona jest w szuflady pokryte naturalnym pergaminem z koziej skóry, aplikowanym na organiczne, rzeźbione reliefy.
fot. Maciej Kwasiżur
Paweł Jasiewicz
MIZU II
Fizyczna praca nad przedmiotami z drewna jest dla Pawła Jasiewicza formą medytacji i przyjemności. Reliefy MIZU, pierwsze obiekty o charakterze ściśle dekoracyjnym w twórczości artysty, są tego najlepszym przykładem. Powstały jako seria intencjonalnych gestów, w nawiązaniu do dynamicznej powierzchni wody poruszanej przez wiatr i prąd. Celem artysty było uchwycenie w drewnie istoty ulotnej chwili – momentu, w którym wzrok rejestruje efemeryczny rysunek pojawiający się na tafli wody.
Poprzez wystawę „Struktura żywiołów” Craftica Gallery prezentuje polską sztukę rzemieślniczą na styku wyobraźni, materii i relacji z człowiekiem.
Wystawa przygotowana na NOMAD St. Moritz (12-15.02.2026) prezentuje minimalistyczne prace powstałe w uważnym dialogu z siłami natury. Drewno, glina, metal, szkło, skóra i światło traktowane są tu jako żywa materia – naznaczona czasem, grawitacją, temperaturą i dotykiem. Poprzez wyrafinowane formy i powściągliwe gesty artyści odsłaniają procesy przemiany, równowagi i napięcia, pozwalając materii przemawiać z cichą, lecz intensywną siłą. Właśnie to napięcie staje się osią wystawy, w której materiał nie jest jedynie medium, lecz jej głównym bohaterem.
Zobacz także:
