Najnowsza wystawa Lab La Bla, Moving Mountains, zabiera w podróż po niemożliwym. Swoista gra słów wprowadzająca do świata natury, geometrii, sztuki, nauki, a nawet przemysłu i jedzenia. Mająca premierę 24 sierpnia w samym sercu Kopenhagi, jest wynikiem ciągłego badania związku między materiałami, a ludźmi, którzy je wykorzystują i konsumują. Prowadzony przez szwedzki duet projektantów Lab La Bla oraz szkocką pisarkę i ekolożkę Jennifer Cunningham, subtelnie poruszy każdy ze zmysłów, wprawiając w stan wielopoziomowej refleksji. Przedstawiamy przedsmak wystawy.
Moving Mountains – idea
Jak określają sami twórcy, Moving Mountains to metafora niemożliwego zadania. Pewnego rodzaju geologicznego pewnika, ale i też sposobu postrzegania wszystkiego w naszym otoczeniu w czasie, a nie w przestrzeni.
Moving Mountains obejmie wiele różnych mediów i technik. Jest to wyniki licznych eksperymentów i współprac, mających miejsce w ciągu ostatnich trzech lat. Łączy w sobie niemalże każdy z obszarów życia – od nauki po jedzenie, przyglądając się bliżej codzienności – chlebowi, żelazu i drewnu. Badaj w jaki sposób ich historyczne, kulturowe i polityczne narracje wyznaczają sposób, w jaki od wieków myślimy o wspólnej interakcji.
Moving Mountains – forma
Materiały są w ciągłym ruchu, a nasze rozumienie ich często uzależniamy od czasu, w którym je poznaliśmy. Poznajemy je na różnych etapach ich życia – w gotowych formach, w stanie surowym, jako resztki lub jako coś pozostałego.
Lab La Bla przechwytuje cykl życia rodzimych materiałów w zaskakujących odstępach czasu, aby wypróbować nowe kombinacje materiałowe. Barwy i materiały Moving Mountains to żywica sosnowa [bursztyn], gluten [biały], odpady kopalni miedzi [pomarańczowo-czerwony], pył z podłóg fabrycznych [fioletowy] [metaliczny], sosna [złoto], świerk [złoto], rdzenie z kręgów [biały] [czarny] [zielony] [niebieski] [różowy] [fioletowy] [pomarańczowy] [brązowy] [złoty], a także pył z rudy żelaza [czarny]. Zbierając informacje o Szwecji w jedną spójną paletę, kolory projektu stają się mieszanką tego, co leży poza zasięgiem wzroku.
Ręczne podejście do materiałów jest ciągłym dialogiem twórcy i materiału, które poznają się wzajemnie. Żywica sosnowa działa dokładnie tak jak przed wydobyciem, ponownie spajając drewno. Przemysłowe sosny i świerki są marynowane, a następnie pokrywane brudnym pyłem górniczym. Chłonne usłojenie drewna jest rozbijane gestami, niejakimi aktami wokalizacji.
Te industrialne krajobrazy wprowadzane są poprzez impulsywne akty rzucania, mazania i barwienia. Drobne cząstki odpadów mineralnych, niegdyś zmiecione z podłóg fabrycznych, są zakorzenione w ziarnie, stanowiąc pozostałość po nieprzewidzianej interakcji. Obiekty nabierają kształtu w wyniku negocjacji pomiędzy tym, co naturalne i przemysłowe. Gwałtowne ruchy powtarzają nasze bezmyślne niszczenie naturalnej powierzchni.
Lab La Bla – historia
1993 rok, Lulea. Axel i Victor bawią się i tworzą z materiałów od czasu, gdy poznali się jako małe dzieci w Lulei. Studiowali złotnictwo we Florencji, a następnie wrócili do Swecen, aby studiować wzornictwo przemysłowe. Warsztat stał się niejako ich placem zabaw. Dziś starają się szukać zabawnych i absurdalnych sposobów na redefinicję tradycyjnych procesów i materiałów z „konceptfabrken” Lab La Bla. Duet tworzy, poruszając się pomiędzy przeciwieństwami. Górnictwa i rolnictwo, miękkie i twarde, tym co pożądane i tym co niechciane, odległe i bliskie. Ich praktyka oparta na badaniach naukowych wykorzystuje materiały jako soczewkę do badania rozmytych granic między człowiekiem, przemysłem i naturą.
Jennifer Cunningham ur. 1992, Aberceen, Szkocja. Mieszka i pracuje w Wiedniu. Cunningham jest badaczką, pisarką i redaktorką. Posiada tytuł magistra kultury materialnej i antropologii designu, pisze o materiałach, przedmiotach codziennego użytku i relacjach między twórcami, ich metodami i materiałami. Podczas pobytu w Lafayette Anticipations w Paryżu, zaczęła stosować bardziej wizualne podejście do pisania, czego efektem jest współautorska książka Two Vonths (VATTO Publishing 2021). Próbując przyjąć korespondencję jako metodę pracy w swoim pisaniu, Jennifer pragnie wypchnąć pisanie o projektowaniu poza krytykę za pomocą eksperymentalnych, poetyckich i fikcyjnych tekstów.
Zobacz także:
